Gecelerin Aynasına Sordunuz mu Hiç?

Gecelerin sessizliğini seviyorum. Sıcacık bir battaniye gibi üzerimi örtmesini de… Yıldızları da sevdim hep, hiç ısıtamayacak kadar uzak olsalar da… Yıldızların bin güneşten daha yakıcı olduklarını bile bile sevdim. Üzerine düşen her bir taşın izini yüzünde taşıyan ayı ise hepsinden çok sevdim.

Aslında gökyüzünde gece nüfüs o kadar çok ki, güneş izin verdikçe görünebilmeleri ne yaman bir çelişki! Ve bizim geceleri onların o naif parıltılarını göremeden uyuyor olmamız ne üzücü. Parlayan tek bir yıldızla yani güneşle parlamaya çalışan diğerleri gidiveriyor. Ayın ondört yüzündense hiç eser yok.

Gökyüzü insanın aynasıdır derdi eskilerden bir arkadaş. Şimdi şimdi buluyorum bütün yıldızlarımı o aynada. İçin için yanan ama bir türlü alevlenmeyen bütün yıldızlarımı buldum gecelerin o büyülü aynasında. “Ayna ayna söyle bana, benden daha …’sı var mı bu dünyada?”

Geldikçe cevaplar en dürüstünden bütün ağırlığıyla, tekrar tekrar sordum gökyüzüne. Geldikçe cevaplar güneşin esareti altında boyun eğmiş, bütün yıldızlarımı buldum. Belirlenmiş yörüngelerine oturtarak onları, kendi galaksilerinin efendisi olmalarını öğütledim. Uydular seçtim onlara; işe yarayan, akıllı uslu uydular… Gereksiz yere ayı parçalayan başıboş meteorlar gibi taşlaşmış ağırlıkları sildim süpürdüm bu galaksiden. Halley gibi heyecanlı, özel, sıradışı, kuyruklu yıldızları da galaksinin yörüngesine girmiş her misafir gibi özenli karşıladım, ve karşılarım da…

Bu kıymetli, pırıl pırıl parlayan galaksimizin yıldızlarının enerjisini yok etmeyip içerisinde özgürce süzülen kuyruklu yıldızlar, galaksimizin sultanlarıdır. Amma velakin başına buyruk, hoyrat kuyruklu yıldızları kara deliklere doğru iter yıldızlarım. İter ki, aralarından bir tanesi hepsinin güneşi olmayı başarabilsin. Kendi Venüs’ü, Pluton’u, Satürn’ü olsun. Bütün karakterlerin yıldızları gibi, kaç buzul çağı atlatmış bu yeni dünyaya aile, arkadaş, güç, kuvvet olsunlar birbirlerine.

Bu yüzden korkmadım hiç gökyüzüne sormayı geceleri… Sordukça yeni galaksilerde yeni dünyalar keşfettim. Ey sevgili gecelerim, iyi ki varsın. Bütün karanlığınla, bütün sessizliğinle, bütün soğuğunla sen öyle eşsiz bir hazinesin ki… Yeni dünyalar hep sende saklı, cesaretinde ve derinliğinde. Oysa bilselerdi güneşin derinlerinin bile siyah oldugunu senden hiç korkmazlardı, benden de!..